Czapla siwa (łac. Ardea cinerea, niem. Graureiher, ang. Grey Heron, hiszp. Garza real)

-- Głos czapli siwej --

Długość ciała ok. 90 cm i rozpiętość skrzydeł 155-195 cm. Charakteryzuje się upierzeniem popielatoszarym, z białą głową z ciemnym pasem nad okiem i ciemnym czubkiem z tyłu głowy. Żeruje najchętniej w płytkich partiach zbiorników wodnych i rzek, żywiąc się rybami, a także płazami, gadami, drobnymi ssakami i większymi owadami.

Najczęściej gnieździ się kolonijnie na wysokich drzewach w pobliżu wód. Wyprowadza jeden lęg w roku, składając 2 - 5 niebieskozielonych jaj, które wysiaduje 26 dni. Młode, które są rzekomymi gniazdownikami, uzyskują samodzielność po 50 dniach.

Czapla siwa występuje w Europie, w środkowej i południowo-wschodniej Azji i w Afryce. W Polsce występuje nielicznie na nizinach, liczniej w strefie pojezierzy. Przylatuje w marcu, zaś odlatuje w listopadzie. Część ptaków pozostaje na zimę. Jest ptakiem łownym, podlegającym ochronie okresowej (1 marzec - 14 sierpnia, ochrona nie dotyczy stawów hodowlanych).



Czapla biała (łac. Egretta alba, niem. Silberreiher, ang. Great White Egret, hiszp. Garceta grande)

-- Głos czapli białej --

Osiąga 90 cm długości i 160 cm rozpiętości skrzydeł. Występuje w cieplejszych rejonach wszystkich kontynentów, z wyjątkiem Antarktydy i skrajnie północnych terenów Eurazji i Ameryki Północnej. Zamieszkuje duże obszary wód śródlądowych lub delty rzek porośnięte szuwarami i krzewami.

Czaplę tę spotyka się na dość suchych terenach. Zaobserwowano nawet,jak gniazdowała w górach na południu Rosji na wysokości 1800m n.p.m. Opierzenie obu płci jednakowe śnieżnobiałe, z czarnymi nogami, dziób żółtawy, ciemno zakończony. W okresie godowym pióra grzbietu stanowią miękki, aksamitny tren. Żywi się bezkręgowcami wodnymi i małymi rybami.

Gnieździ się w koloniach liczących czasem kilka tys. sztuk. Gniazduje na niskich drzewach, w trzcinach i na zarośniętych gęstą roślinnością terenach w pobliżu wody. Samica składa 3-5 jaj, wysiadywanych przez 25-28 dni.Młode przebywają w gnieździe ok. 6 tygodni. Czapla biała wspaniale lata i jest częściowo ptakiem wędrownym. Jej północne populacje z reguły wędrują jesienią na południe, gdzie przeczekują zimę wspólnie ze swymi towarzyszkami z południa. Podczas wędrówek zbaczają niekiedy z kursu i obserwowano je u wybrzeży Nowej Funlandii. Do Polski zalatuje nieregularnie. Chroniona.

Pod koniec XIX w. w wielu rejonach występowania została niemal doszczętnie wyniszczona z powodu swych niezwykle ozdobnych piór, stanowiących część jej szaty godowej, długich na 25 cm, tzw. egret, używanych jako ozdoba damskich kapeluszy.

Jadłospis czapli zmienia się wraz z porą roku. Głównym składnikiem jej pożywienia są karpie, następnie inne gatunki ryb i małe bezkręgowce żyjące w wodzie. W miesiącach letnich często chwyta larwy pływaków, kałużnic i ważek. Celem jej ataków stają się też ślimaki słodkowodne, a czasem nawet pisklęta innych ptaków.



Czapla nadobna (łac. Egretta garzetta, niem. Seidenreiher, ang. Little Egret, hiszp. Garceta común)

-- Głos czapli nadobnej --

Długość ciała - 50 cm, rozpiętość skrzydeł - 100 cm. Zamieszkuje tereny podmokłe, okresowo zalewane, bagna i wyspy porośnięte krzakami i drzewami, a po okresie lęgowym płytkie wody różnego rodzaju zbiorników.

Gniazda buduje na gałęziach drzew. Czasem rozbudowuje gniazda mniejszych czapli. Żywi się zwierzętami wodnymi. Jest mieszkańcem wielu ciepłych rejonów świata; do Polski zalatuje. Chroniona.



Czapla purpurowa (łac. Ardea purpurea, niem. Purpurreiher, ang. Purple Heron, hiszp. Garza imperial)

-- Głos czapli purpurowej --

Długość ciała - 140 cm, ciężar - ok. 1 kg. Jej ubarwienie składa się z różnych odcieni rudego, brązu i szarości. Czapla purpurowa prowadzi bardzo skryty,osiadły lub wędrowny tryb życia. Przebywa wśród gęstej roślinności wodnej i rzadko pokazuje się na otwartej przestrzeni. Jej rdzawobrązowe ubarwienie zlewa się z kolorem zeschłych trzcin, dlatego niełatwo ją zobaczyć.

W przypadku zagrożenia upodabnia się do kępy roślinności, wyciągajac pionowo swe ciało z dziobem skierowanym w górę. Na ucieczkę przed intruzem decyduje się dopiero wtedy, gdy znajduje się on na wyciągnięcie ręki. Gniazda zakłada pojedynczo lub w niewielkich koloniach w szuwarach, głównie w trzcinach. Jej gniazdo jest zbudowane z trzciny i pałki wodnej. Młoda czapla ma gliniastobrązowe ubarwienie i wyrażnie różni się od osobnika dorosłego.

Czapla żywi się rybami, żabami i wodnymi owadami, nie gardzi jaszczurkami i myszami. Najbardziej aktywna w polowaniu jest o zmierzchu i wczesnym rankiem. Poluje, siedząc nad płytką wodą, z głową wciągniętą głęboko w ramiona. Gdy dostrzeże ofiarę, błyskawicznie wyrzuca do przodu szyję, chwytając swą zdobycz długim, szczypcowatym dziobem.

Występuje w rezerwacie "Stawy Milickie", nad jeziorem Gopło, na stawach pod Łowiczem i Oświęcimiem,w dolinach Baryczy, Bzury i Biebrzy, natomiast jej przeloty można obserwować w całym kraju.W Polsce gnieździ się najwyżej kilkanaście par rocznie. Chroniona. Do Polski przylatuje na przełomie kwietnia i maja,a odlatuje z końcem lata. Zimuje w Afryce, gdzie można ją zobaczyć w towarzystwie czapli białej i nadobnej.



Czapla modronosa (łac. Ardeola ralloides, Rallenreiher, ang. Squacco Heron, hiszp. Garcilla cangrejera)

-- Głos czapli modronosej --

Długość ciała osiąga 46 cm, rozpiętość - 92 cm, waga 280 g. Mała, krępa czapla o grubej szyi charakteryzuje się jasnoochrowym upierzeniem, białym brzuchem, skrzydłami i ogonem oraz żółtawozielonymi nogami. Dodatkowo uroku dodają jej wydłużone pióra potylicy z ciemnymi, podłużnymi pręgami zwieszającymi się nad barkami. W szacie zimowej głowa i szyja z delikatnymi, ciemnymi, podłużnymi pręgami. Samica podobna do samca.

Do Europy Środkowej zawędrowuje przypadkowo. Prowadzi aktywny tryb życia głównie o zmierzchu, lubi kryjówki, zazwyczaj trzyma się gęstych zarośli na mokradłach. Niekiedy jak bąk siedzi w trzcinach. Zamieszkuje porosłe krzewami, rozległe, mokre tereny nizinne, płycizny jezior, delty rzek. Gniazda,ażurowe stożki,buduje na drzewach, krzewach i w trzcinach, zakładając kolonie.Często z innymi gatunkami czapli. Jej pokarm stanowią owady wodne, pijawki, skorupiaki, kijanki, małe ryby. Do Polski zalatuje sporadycznie. Chroniona.

Na podstawie:

Encyklopedia WIEM (Wielka Internetowa Encyklopedia Multimedialna)
Multimedialna Encyklopedia PWN

opracował czarny



Czapla złotawa (czapelka), (łac. Bubulcus ibis, niem. Kuhreiher, ang. Cattle Egret, hiszp. Garcilla bueyera)

-- Głos czapli złotawej --

Osiąga 48-53 cm wielkości i 90-100 cm rozpiętości skrzydeł. Upierzenie koloru białego. Dziób i żółtoczerwonawe. Młode są białe z zielonoszarymi nogami. W czasie godów na głowie i grzbiecie oraz na mostku pojawiają się brązowożółte pióra. W locie podobna do czapli modronosej.

Żyje na otwarych terenach wokół słodkowodnych zbiorników. Spotykana blisko miast, na łąkach i pastwiskach. Zakłada kolonie lęgowe często z innymi gatunkami czapli, przeważnie na drzewie. Składa 3-5 jaj w kolorze błękitnym (najjaśniejsze spośród czapli).

Występuje w kilku podgatunkach na terenie Europy (Basen M. Śródziemnego), Afryki, Madagaskaru, Ameryk, Japonii i Filipin, jednak na niejednolitym areale.

Chroniona, jest gatunkiem wędrownym spośród populacji północnych i osiadłym z południowych. Rzadko zalatuje na zachód i północ Europy, także do Polski.



Ślepowron (łac. Nycticorax nycticorax, niem. Nachtreiher, ang. Night Heron, hiszp. Martinete)

-- Głos ślepowrona --

Osiąga 65 cm długości i do 115 cm rozpiętości skrzydeł. Upierzenie w okresie godowym bardzo charakterystyczne. Wierzch ciała i głowa czarna z metalicznym, zielonym połyskiem. Dodatkowo na głowie pojawiają się ozdobne białe pióra. Skrzydła i ogon są popielate. Dziób kolory czarnego, tęczówka oka - czerwona. Młode osobniki mają tęczówkę pomarańczową, a upierzenie brązowożółte, cętkowane, spód biały, plamisty, a nogi zielonkawe.

Żyje w gęstych zaroślach lub wilgotnych lasach wokół zarastających zbiorników wodnych. Prowadzi głównie wieczorny i nocny tryb życia. Wtedy też jest najlepiej słyszalny.

Występuje w Europie, południowej Azji, Japonii, na Malajach, również spotykany w Afryce, Amerykach i Hawajach. Gniazduje w koloniach w dolnej górnej zarośli lub drzew, budując luźne, płaskie gniazda przeważnie w rozwidleniach gałęzi. Składa 3-5 równobiegunowych jaj w kolorze niebieskozielonym, często pokrytych wapiennymi gruzełkami.

Chroniony, wędrowny (kwiecień-maj, lipiec-październik). Populacja południowa raczej osiadła. Zimuje w obrębie legowisk. W Polsce jest gatunkiem lęgowym, spotykanym w gniazdach na południu i pn.-wsch. kraju. Przelotnie pojawia się w całej Polsce.

TJ


Komentarze:

karpiarz
Swietny tekst i kapitalne zdjecia. Na codzien spotykam czaple siwa - to straszny rozbujnik :) i wytrawny lowca ryb.Kiedys widzialem zabawna historyjke nad woda - czapla upolowala naprawde sporego wegorza, nie miala jednak czasu go przed polknieciem pozadnie usmiercic bo podlecial do niej duzy kruk i chcial jej odebrac zdobycz. Czapla zlapala wegorza w dziob i przeleciala na druga strone wody w moim kierunku i porzucila wegorza na chwile, odrazu ruszylem biegiem w jej kierunku i chcialem i ja jej tego wegorza podpiepszyc :). Sprytna czapla nie dala jednak mi zadnych szans zlapala wegorza i poleciala z powrotem na drugi brzeg i z bardzo wielkim trudem zaczela polykac ciagle zywego wegorza. Widzialem wyraznie jej nienaturanie powyginana szyje - to wegorz opieral sie jak tylko mogl. Widzial to tez ten duzy Kruk bo stal nad nia i strasznie wrzeszczal. Wreszcie czapla odfrunela a kruk oczywiscie wrzeszczac pofrunal za nia. Co za widok.
Sazan
Czarny i TJ! Macie zdrowie do tego ptactwa! :))) To, co lata pod słońcem jest pięknym światem. Obserwować nas z góry i mieć dystans do tego co na dole! To jest to! Że też nie jestem ptakiem...
partacz
Nim Ci odpisze, to napisze - Wiem, Sazan, wiem. Jestem przewrazliwiony :)
TJ
Sazi, napiszesz tak kiedy dobijemy do 200, opisanych gatunków :) A na poważnie, muszę Ci powiedzieć w tajemnicy, że zanim zacząłem wędkować na poważnie to siedziałem na drzewie jak małpa tyle, że z lornetką :-)

Komentować mogą wyłącznie zarejestrowani użytkownicy